Şənbə üçün nəzm

Məktub yazma, ağ kağıza gülümsə,

Göndər mənə, biləcəyəm halını...

Hər gedişin qayıdışı ölümdü,

Yorulanda gözləyirəm yolunu.

Ağ şərfini saxlayıram hələ də,

Boynuna doladım hər xatirənin.

 

Yorğanı çək, bax, üşüyür ayağı,

Mənsiz yatammayan bir xatirənin...

Yuxunu söndür gəl, lap ölümsayaq,

Südü bitən ağrı bəlkə kiriyə...

 

İçimdə adını çəkmişdim bayaq,

Divarda şəkilin döndü geriyə...

Payız da bu gecə yorğun, əsəbi,

Sənli xatirələr gözümdən axır.

Səsinə inanmır saat əqrəbi,

Sənmi gəldin - deyə qapıya baxır.

 

***

 

Bir siqaret tüstüsündən asıram özümü,

Yıxılıram ovcumdan üzüaşağı...

Öpüb alnıma qoyuram ayaq izimi,

Mən - alın yazısını güllələyən

bir payız uşağı.

32 yaş...

Bütün pəncərələrdə öz işığını axtarır

kölgəm.

Gülər üzlü yanaqlar həm Vətənim,

həm ölkəm...

Bir təndir çörəyinin qoxusunda

dəfn edirəm ilk məhəbbətimin

qorxusunu.

Addımlayıb yaşayıram

baxışları axsaq bir ömrün yuxusunu.

Qəbrimə salam göndərirəm

yasəmən qoxusuyla,

Deyirəm, ağ bayrağımı

geyinib gələcəm,

Hələ ki təslim olmaq istəmirəm,

Bütün təbəssümümlə döyüşəcəyəm,

tanrıyla...

Hələlik, kamikadzem, hələlik 32 yaş.

Get, öldürmə,

Qəbrimə göndərdiyim

o biri yaşlarımla qucaqlaş...

 

***

 

Körpə qoyub getmişdim,

böyüdümü o ürək?

Aç qapını, gəlmişəm,

qapını döyür külək.

Gileylənmə ki, gülüm,

bəxtinin dişi düşüb.

Bir bax mənə: gözümün

gözünə işi düşüb...

Xatirən şam yandırır

hər yuxunun sonunda...

Son duanla görüşdüm,

gəlmişdi ağ donunda...

...Xatirəm də qocalıb,

itiribdi huşunu.

Göz yaşımdan asmışam,

sənin son baxışını.

Payız doğan günəşəm,

Gülüşüm də üşüdür.

Dodaqlarım çəlikli,

öpüşüm də üşüdür...

Körpə qoyub getmişdim,

böyüdümü o ürək?

Aç qapını, gəlmişəm,

qapını döyür külək.

 

***

 

Öpür şəhidlərin dəmir yumruğundan,

öpür azad olunan Vətən torpağı...

Beləcə söykəyir,

söykəyir küləyə kürəyini

Üçrəngli Bayrağım!

Göz yaşları dərir nəfəsini,

Düşmən tapdağının nəbzi dayanır.

Bir ovuc qanla

Torpaq sürmə çəkir gözünə,

Yanağını, dodağını boyayır,

Vətən toy paltarını geyir əyninə,

Torpaq  and  içir öz ruhuna!

Bütün qəbirlərin işığı yanır...

 

***

 

Yorulur qatar səsi

ayaq üstə durmaqdan,

yorulur

özü özünü oyadan saat zəngi...

Əqrəbləri diz çökür

bir fotonun önündə,

və hönkürür baxışında

lal notların dua rəngi...

Qəfil bir lampa

nişan alır özünü uzaqdan;

tapşırır canını

çəlikli göz yaşlarının əynində...

 

***

 

Vurulma göy üzündən hər gələnə.

Vurulma, ağ rənglərin qibləsinə.

Kim bilir, uşaq, kim bilir,

bəlkə də Tanrının gülləsidi

bütün qar dənəcikləri?!

Kim bilir, uşaq, kim bilir,

bəlkə həmin güllələr

atılıb göy üzündən

yorğan olur,

yorğan olur bütün qaranlıqlara?!

Bəlkə də güllələyir

bütün qara rəngləri, ...kim bilir?!

Vurulma inanmadıqlarına,

İnandığın yerdən vurarlar bütün dualarını...

Vurulma, axşamüstüdü,

Qucaqla, qucaqla

gözlərindən hönkürdüyün

dilsiz itin dualarını...

...Amma vurulma!

 

***

 

Üşüdər gözlərini

uzaq bir pəncərədə hönkürən işıq.

Üşüdər - əynindəki tabut kimi...

Bir an titrədər kürəyini

yiyəsiz skamyaların soyuqluğu.

 

Tellərinə əl gəzdirər

quru söyüdün budağı.

Söykənərsən göz yaşına

fikirlərin qarışıq;

Unutdurar özünü

xatirələrdən sıçrayan

qəlpələrin çoxluğu.

Keçmişin atdığı mərmilər,

Qəfil isidər gözlərini...

Bir də baxarsan ki,

nəbzi vurmur ayaq izinin...

...Və

diz çöküb başdaşında

yoxluğun soyuqluğu.

 

***

 

Əllərim dil açır gecənin

içindən keçən tənha işığa.

Yalvarır o işığın kölgəsiz addımlarına ki,

öz doğum günündə güllələməsin

yanaqlarına əsir düşən payızı.

Əllərimin səsi eşidilmir bu gecə də,

çıxıb gedir o tənha işıq,

çıxıb gedir

payızın sonuncu doğum gününə sarı.

...Və günəşin dirijorluğunda

yıxılır bütün küləklər

Ay işığının boynundan asılan

edam kötüklərinə tərəf...

O an dili tutulur ovuclarımın,

unudur gecə işıqlarına söykənən

bütün and yerlərini.

Silinir,

silinir əllərimin yaddaşından

bütün müqəddəslər...

 

Tural Turan